නිහඬතාවයේ කුළුණ සහ පර්සි සංස්කෘතිය

මුම්බායි නගරයේ මලබාර් හිල් (Malabar Hill) ප්‍රදේශයේ පිහිටා ඇති "නිහඬතාවයේ කුළුණ" (Tower of Silence) හෙවත් "ඩක්මා" (Dakhma) යනු පාර්සි (Parsi) ප්‍රජාවගේ අවමංගල්‍ය චාරිත්‍ර ඉටුකරන අතිශය පූජනීය සහ රහස්‍ය ස්ථානයකි. මෙය ඉන්දියාවේ වෙසෙන සොරොස්ට්‍රියානු (Zoroastrian) භක්තිකයන්ගේ සංස්කෘතික අනන්‍යතාවය මැනවින් පිළිඹිබු කරන තැනකි.වසර 300කට වඩා පැරණි මෙම ස්ථානය අක්කර 54ක පමණ වපසරියකින් යුත් "දූන්ගර්වාඩි" (Doongerwadi) වනාන්තරය තුළ පිහිටා ඇත. සොරොස්ට්‍රියානු දහමට අනුව පෘථිවිය, ජලය සහ ගින්න අතිශය පූජනීය මූලද්‍රව්‍ය වේ. එම නිසා මියගිය ශරීරයක් භූමදානය කිරීමෙන් පස අපවිත්‍ර වන බවත්, ආදාහනය කිරීමෙන් ගින්න අපවිත්‍ර වන බවත් ඔවුන් විශ්වාස කරයි.

නිහඬතාවයේ කුළුණ" නිර්මාණය කර ඇත්තේ ස්ථර තුනකින් යුත් කේන්ද්‍රීය වළලු ලෙසයි. මෙමගින් මරණයේදී පවා සමාජ වගකීම සහ විනය නිරූපණය කෙරේ:

පිටත වළල්ල (Outer Ring).

මෙය පිරිමි පුද්ගලයන්ගේ දේහයන් තැන්පත් කිරීම සඳහා වෙන් කර ඇත.

මැද වළල්ල (Middle Ring)

කාන්තාවන්ගේ දේහයන් සඳහා වෙන් කර ඇත.

ඇතුළත වළල්ල (Inner Ring)

කුඩා දරුවන්ගේ දේහයන් සඳහා වෙන් කර ඇත.

මෙම වළලු සියල්ල මැද පිහිටි විශාල වළ (Bhandar) වෙතට යොමු වන සේ බෑවුම් සහිතව නිර්මාණය කර තිබේ. එමගින් වර්ෂා ජලය සහ අපද්‍රව්‍ය ක්‍රමවත්ව පෙරී යාමට සැලසුම් කර ඇත.
සොරොස්ට්‍රියානු දහමේ සුවිශේෂී චාරිත්‍ර

සොරොස්ට්‍රියානුවන්ගේ ජීවිතය සහ මරණය හා බැඳුණු තවත් සුවිශේෂී චාරිත්‍ර කිහිපයක් තිබේ:

කුස්ති (Kusti) බැඳීම.

මෙය ඔවුන්ගේ ප්‍රධාන ආගමික සංකේතයකි. කුඩා කල පටන් දිනකට කිහිප වතාවක් යාඥා කරමින් ඉණ වටා පූජනීය නූලක් බැඳීම මෙහිදී සිදු කෙරේ.

සග්රි (Sagdid)

මරණයකදී සිදු කරන සුවිශේෂී චාරිත්‍රයකි. මෙහිදී "සුනඛයෙකු" ලවා මියගිය දේහය දෙස බැලීම සිදු කරයි. සුනඛයාට ආධ්‍යාත්මික බලයක් ඇති බවත්, එමගින් දේහයේ ඇති අශුද්ධ ආත්මයන් (Nasus) පලවා හරින බවත් ඔවුන් විශ්වාස කරයි.

නිරන්තරයෙන් දැල්වෙන ගින්න (Fire Temples)

ඔවුන්ගේ පන්සල්වල (Agiyari) ගින්න කිසිදා නිවීමට ඉඩ නොදෙයි. සමහර පන්සල්වල ගින්න වසර දහස් ගණනක් තිස්සේ නොනිවී පවත්වාගෙන යනු ලැබේ.

මෙම කුළුණ වටකුරු, විවෘත ව්‍යුහයකි. මෙහි අවමංගල්‍ය ක්‍රියාවලිය සිදුවන්නේ මෙලෙසිනි:

මියගිය පුද්ගලයාගේ දේහය කුළුණ මුදුනේ තැන්පත් කරනු ලැබේ. එහිදී ගිජුලිහිණියන් වැනි සතුන් මගින් ශරීරයේ මස් කොටස් ආහාරයට ගැනීම සිදුවේ.
ඉතිරි වන ඇටකටු සූර්යාලෝකය සහ සුළඟ මගින් වියළී විනාශ වී යයි. ඉන්පසු ඒවා කුළුණ මැද ඇති ගැඹුරු වලකට (Pit) දමනු ලැබේ.

මෙම වල පතුලේ අඟුරු සහ වැලි ස්ථර ඇති අතර, වැසි ජලය සමග මිශ්‍ර වන අපද්‍රව්‍ය ගංගාවලට හෝ පසට එක්වීමට පෙර ඉන් පෙරීමකට ලක්වේ.

මෑත කාලීනව මෙම සම්ප්‍රදාය දැඩි අභියෝගයකට ලක්ව ඇත්තේ ගිජුලිහිණියන්ගේ ගහනය සීඝ්‍රයෙන් අඩුවීම හේතුවෙනි. මෙයට විසඳුම් ලෙස පාර්සි ප්‍රජාව වර්තමානයේදී ක්‍රම දෙකක් අනුගමනය කරයි:

ශරීරය ඉක්මනින් වියෝජනය කිරීම සඳහා ප්‍රබල සූර්ය පරාවර්තක (Solar Concentrators) කුළුණ මුදුනේ සවි කර ඇත.

ඇතැම් පාර්සි භක්තිකයන් දැන් විද්‍යුත් ආදාහනාගාර වැනි ක්‍රම වෙත යොමු වීමට පටන් ගෙන ඇත.

මෙම චාරිත්‍රය පිටුපස ඇති ප්‍රධාන දර්ශනය වන්නේ "මරණයේදී සියලු දෙනා සමාන වීම" යන්නයි. ධනවත් හෝ දුප්පත් වේවා, සැමගේ දේහයන් එකම කුළුණක තැන්පත් කෙරෙන අතර අවසානයේ සොබාදහමට මුසු වේමෙම ප්‍රදේශය මහජන ප්‍රදර්ශනය සඳහා විවෘත නොවන අතර, එහි ඇතුල් විය හැක්කේ පාර්සි ප්‍රජාවට සහ අදාළ නිලධාරීන්ට පමණි. එය මුම්බායි නගරයේ මධ්‍යයේ පිහිටා තිබුණද, එහි ඇති දැඩි නිහඬතාවය සහ වනාන්තරමය ස්වභාවය නිසා එය "නිහඬතාවයේ කුළුණ" ලෙස හැඳින්වේ.

සොරොස්ට්‍රියානු දහමට අනුව, මිනිසාගේ වගකීම වන්නේ සොබාදහමේ පිරිසිදු බව ආරක්ෂා කිරීමයි. ඔවුන් මියගිය දේහයක් "අපවිත්‍ර" දෙයක් ලෙස සලකන්නේ එය වියෝජනය වීමේදී නිකුත් වන බැක්ටීරියා නිසාය. එම අපවිත්‍රතාවය පසට හෝ ජලයට මුදා නොහැර, සතුන් ලවා ස්වභාවිකව පිරිසිදු කිරීම (Excarnation) ඔවුන්ගේ දර්ශනයයි.

මුලාශ්‍ර

Bombay Parsi Punchayet - BPP

Zoroastrian.org / UNESCO Parsi Zoroastrian Project

BBC Religions - Zoroastrianism