රුවන්මලී දීපිකා කොඩිකාරගේ කවිය යනු හුදෙක් වචන ගැලපීමක් නොවේ. එය සමාජයේ මතුපිටින් නොපෙනෙන, එහෙත් අභ්යන්තරයේ පවතින රිදුම් හඳුනාගන්නා සියුම් එක්ස්-රේ පරීක්ෂණයක් බඳුය. ඇය මියැදෙනා අබිමන ගැන සුසුම්ලන අතරම, "කඳු පාමුල සිටින සගයාට" අත දෙන මනුෂ්යත්වයේ ආලෝකය ද පතුරුවන්නීය.
පොතේ නාමයට පාදක වූ "මද සිනා නගයි විල් දිය" යන කාව්ය ඛණ්ඩය හරහා විචාරකයා පෙන්වා දෙන්නේ ආගන්තුකයෙකු පැමිණ නික්ම ගිය පසු දැනෙන "පාළු හිස් බව" පිළිබඳවයි.කිවිඳිය මෙහිදී හිස් බවක් වෙනුවට අප ඉදිරියට පමුණුවන්නේ "තනි විහඟෙකි".
එයින් ගම්ය වන්නේ යමෙකු නික්ම ගියද, ඒ මතකය හෝ ඉතිරි වූ යම් සලකුණක් තුළ ජීවිතය තවදුරටත් පවතින බවයි. හිරු, කඳු අතරින් නැගීම සහ පවන සැලී යාම වැනි ස්වභාවික සිදුවීම් හරහා ඇය මානව හදවතේ සියුම් චලනයන් ප්රතිනිර්මාණය කරයි.
කවිය ආරම්භ වන්නේ කවියාගේ පුද්ගලික අවකාශය තුළිනි.
"කවි කුරුටු ගෑ මේසය මත" මෙය නිර්මාණකරුවෙකුගේ තතනන, වෙහෙසෙන මොහොතක සලකුණකි.
මෙහි "අදිසි සුළඟ" මෙන් තේ බඳුනක් තබා යන කෙනෙකු ගැන කියවේ. එයින් ගම්ය වන්නේ නිර්මාණකරුවෙකුට ලැබෙන නිහඬ ආදරය සහ සහයෝගයයි. කවියා තම ලෝකයේ අතරමංව සිටින විට, කිසිදු ශබ්දයකින් තොරව ඔහුව පෝෂණය කරන බලවේගය එමගින් සංකේතවත් වේ.
මෙහි "අදිසි සුළඟ" මෙන් තේ බඳුනක් තබා යන කෙනෙකු ගැන කියවේ. එයින් ගම්ය වන්නේ නිර්මාණකරුවෙකුට ලැබෙන නිහඬ ආදරය සහ සහයෝගයයි. කවියා තම ලෝකයේ අතරමංව සිටින විට, කිසිදු ශබ්දයකින් තොරව ඔහුව පෝෂණය කරන බලවේගය එමගින් සංකේතවත් වේ.
වස්සාන වැහි පොද ඔස්සේ වියළී ගිය තුරු හිස් මලින් සරසන්නට වස්සානයට හැකි වන්නා සේම, නිර්මාණකරුවාගේ වියළී ගිය හදවත ප්රබෝධමත් කිරීමට සොබාදහමේ ආශිර්වාදය ලැබේ.
අඳුරේ පවා හදවත පිරිමදින සේපාලිකා සුවඳ, අදෘශ්යමාන එහෙත් ප්රබල සහනයක රූපකයකි. ජීවිතයේ අසීරු අවස්ථාවලදී කලාව සහ සොබාදහම ලබාදෙන මානසික සුවය මෙහිදී ඉස්මතු වේ.
කවියේ කූටප්රාප්තිය හමුවන්නේ අවසාන පද්ය ඛණ්ඩයෙනි.
"එ'දිනය ගලන්නේ මෙ'දිවිය"
මෙහි "එ'දිනය" යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ කවියා බලාපොරොත්තු වන, තම සිතැඟි රුව මතු වන ඒ සුවිශේෂී මොහොතයි. එම මොහොත පැමිණි විට ජීවිතය දුන්හිඳක් මෙන් වේගයෙන්, ප්රබලව සහ සුන්දරව ගලා යන බව ඇය පවසයි.
දුන්හිඳ යනු හුදෙක් ජල පහරක් නොව, ශක්තිය සහ මනස්කාන්ත බව එක්තැන් වූ තැනකි. තමා සොයන ඒ නිර්මාණාත්මක හෝ ආධ්යාත්මික සත්යය මුණගැසුණු දිනක, ජීවිතය එවැනි ප්රබල ප්රවාහයක් වනු ඇතැයි කිවිඳිය සුබවාදීව පවසයි.
හයිබ්රිඩ් සිහින හරහා පවසන්නේ අප හඹා යන දියුණුව හුදෙක් ප්ලාස්ටික් මල් යායක් වැනි ව්යාජ දෙයක් බවයි. සැබෑ සෙනෙහස සහ ස්වභාවිකත්වය නාය ගිය සමාජයක, ණය බරින් පිරුණු "හයිබ්රිඩ්" හදවත්වලට සැබෑ සතුටක් සොයාගත නොහැකි බව ඇය තියුණු ලෙස පෙන්වා දෙයි..
මිනිසා සැබෑ ලෝකයෙන් මිදී සයිබර් අවකාශයේ සැරිසරයි. මිනිසුන් එකිනෙකා අසල සිටියද, ඔවුන් "ඉගිලෙන්නේ" දුරකථන තිර තුළ ඇති ව්යාජ ලෝකයකය.නූතන මිනිසාගේ හදවතේ පවතින හිස් බව සහ වෙහෙස පිළිබඳ උපහාසාත්මක කියවීමක්.
රුවන්මලී කිවිඳියගේ දැක්මෙහි විශේෂත්වය වන්නේ අපේ ඇසට හසු නොවන හෝ අප සාමාන්ය ලෙස දකින දේ තුළ ඇති ගැඹුරු මානුෂීය අරුත හඳුනාගැනීමයි.
ගෙමිදුල ඇති පොකුණ, කනේරු ගස, පාසලක පෘථිවි ගෝලය හෝ මේසයක් මත ඇති විලවුන් බඳුන් පවා ඇය අතින් ජීවිතය විවරණය කරන ප්රබල රූපක බවට පත්වේ. ඇය හුදෙක් සිදුවීම් විස්තර කරන්නියක නොව, එම සිදුවීම්වල "ආත්මය" ස්පර්ශ කරන්නියකි.
මද සිනා නගන විල් දිය" යනු හුදෙක් වචන සැරසිල්ලක් නොව, "ජීවිතයේ රිදුම් දරාගෙන මදහස නගන" මිනිසුන්ගේ කතාවයි. රුවන්මලී දීපිකා කොඩිකාර කිවිඳිය සතු සංක්ෂිප්ත කාව්ය බස සහ තියුණු සංකල්ප රූප භාවිතය ඇයව නූතන කවි පරපුරේ සුවිශේෂී අනන්යතාවක් සහිත නිර්මාණකාරියක බවට පත් කරයි.
නිලක්ෂි බණ්ඩාර
2026/05/26
No comments:
Post a Comment
ඔබෙ දිය පොදත් එක් කරන්න.........