සොබාදහමේ කැන්වසය

හිටාචි වෙරළබඩ උද්‍යානය (国営ひたち海浜公園, Kokuei Hitachi Kaihin Kōen) සැබවින්ම ජපානයේ දැකගත හැකි මනස්කාන්තම දර්ශනීය ස්ථානයකි. එය ස්වභාවධර්මය ඉතා සූක්ෂම ලෙස සකස් කළත්, නිදහස් සහ විශාල ප්‍රදේශයක් පුරා පැතිරී ඇති බවක් හැඟවෙන ස්ථානයකි.

ඉබරාකි ප්‍රාන්තයේ හිටචිනාකා හි පිහිටා ඇති මෙම උද්‍යානය හෙක්ටයාර 200ක පමණ භූමි ප්‍රදේශයක පැතිර පවතී. එය කාලයත් සමඟ වර්ණ රටාවන් සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වන එහි "ගැට ගැසුණු" කඳු ගැට සඳහා ප්‍රසිද්ධය.

නෙමොෆිලා (Nemophila) වල සුප්‍රසිද්ධ "නිල්" පැහැය.
ජපානයේ ඇති නෙමොෆිලා (Nemophila) මල් යාය දෙස බලන විට හැඟී යන්නේ අහසින් කොටසක් පොළොවට බැස පැමිණියාක් මෙනි. මෙම පුංචි මල් "බබාගේ නිල් දෑස" (Baby Blue Eyes) ලෙසින් හඳුන්වයි. සෑම වසන්තයකම මිලියන ගණනක් වූ නෙමොෆිලා මල් එකවර පිපී, කඳු ගැට නිල් පැහැති නිමක් නැති මුහුදක් බවට පත් කරන අතර, එය ක්ෂිතිජය සමඟ එකට මුසු වී යයි.

මල් පිපෙන කාලය  අප්‍රේල් මස මැද භාගයේ සිට මැයි මස මුල දක්වා.
මිලියන 5.3ක් පමණ වන නෙමොෆිලා මල් (Baby Blue Eyes) මිරහාරාෂි කඳු ගැටය (Miharashi Hill) වසාගෙන පිපේ. මෙම කඳු ගැටය පැසිෆික් සාගරයට මුහුණලා පිහිටා ඇති බැවින්, මල්, අහස සහ මුහුද බොහෝ විට එකම නිල් පැහැයකින් මුසු වී, විස්මිත සහ නිමක් නැති ක්ෂිතිජයක් නිර්මාණය කරයි.
නිල් පැහැයට වඩා එහා ගිය සුන්දරත්වයක්

නෙමොෆිලා මල් එහි ප්‍රධාන ආකර්ෂණය වුවද, වසර පුරාම ජීවමාන සිතුවමක් මෙන් දර්ශනය වීමට මෙම උද්‍යානය නිර්මාණය කර ඇත. 

 ගිම්හානයේදී, කඳු ගැට රවුම් සහ පුෂ්ටිමත් කොළ පැහැති කොචියා පඳුරු වලින් වැසී යයි. සරත් සෘතුව වන විට, ඒවා දීප්තිමත් තද රතු පැහැති ගිනි බෝල බවට පත්වන අතර, එම කඳු ගැට වෙනත් ග්‍රහලෝකයක දර්ශනයක් සිහිගන්වයි. වසන්තය ආරම්භයේදී, මිලියන ගණනක් වූ නැපසිස් (ඩැෆොඩිල්ස්) සහ ටියුලිප්ස් මල් විවිධ වර්ණවලින් පිපී, නෙමොෆිලා මල් පිපීමට පෙර උද්‍යානය අලංකාර කරයි.

සිනියා සහ සූරියකාන්ත: ගිම්හානය පුරාම, උද්‍යානයේ අනෙකුත් කොටස් දීප්තිමත් හිරු රැස් විහිදෙන මල් වලින් පිපී, සශ්‍රීක හරිත වර්ණයට මනරම් වෙනසක් එක් කරයි.

මල් වලට අමතරව, මෙම උද්‍යානය භූමි අලංකරණ ශිල්පයේ (landscape architecture) විශිෂ්ටතම නිදසුනකි.

මිරහාරාෂි කඳු ගැටය උද්‍යානයේ උසම ස්ථානය වන අතර, අංශක 360ක දර්ශනයක් ලබා දීම සඳහාම නිර්මාණය කර ඇත. මල් ගොමුව තුළ ඔබ ගිලී සිටින බවක් දැනීමට මෙය කදිම ස්ථානයකි.

සයිකල් පැදීමේ මංපෙත් සහ උද්‍යානය වටා සංචාරය කරන විශේෂිත "සීසයිඩ් දුම්රිය" නිසා ඕනෑම අයෙකුට මෙම සුන්දරත්වය විඳගත හැකි ලෙස මෙය සකස් කර ඇත.

 පැසිෆික් සාගරයට ආසන්නව පිහිටා තිබීම මෙම අත්දැකීමට තවත් විශේෂත්වයක් එක් කරයි - විචිත්‍රවත් වර්ණ සහ ලුණු මිශ්‍ර වූ සුළඟ නිසා මෙය ඉතා සාමකාමී අත්දැකීමක් බවට පත්වේ.

ජීවිතයේ රිදුම් මැද නැගෙන සියුම් මදහස.

රුවන්මලී දීපිකා කොඩිකාරගේ කවිය යනු හුදෙක් වචන ගැලපීමක් නොවේ. එය සමාජයේ මතුපිටින් නොපෙනෙන, එහෙත් අභ්‍යන්තරයේ පවතින රිදුම් හඳුනාගන්නා සියුම් එක්ස්-රේ පරීක්ෂණයක් බඳුය. ඇය මියැදෙනා අබිමන ගැන සුසුම්ලන අතරම, "කඳු පාමුල සිටින සගයාට" අත දෙන මනුෂ්‍යත්වයේ ආලෝකය ද පතුරුවන්නීය.

පොතේ නාමයට පාදක වූ "මද සිනා නගයි විල් දිය" යන කාව්‍ය ඛණ්ඩය හරහා විචාරකයා පෙන්වා දෙන්නේ ආගන්තුකයෙකු පැමිණ නික්ම ගිය පසු දැනෙන "පාළු හිස් බව" පිළිබඳවයි.කිවිඳිය මෙහිදී හිස් බවක් වෙනුවට අප ඉදිරියට පමුණුවන්නේ "තනි විහඟෙකි".

 
එයින් ගම්‍ය වන්නේ යමෙකු නික්ම ගියද, ඒ මතකය හෝ ඉතිරි වූ යම් සලකුණක් තුළ ජීවිතය තවදුරටත් පවතින බවයි. හිරු, කඳු අතරින් නැගීම සහ පවන සැලී යාම වැනි ස්වභාවික සිදුවීම් හරහා ඇය මානව හදවතේ සියුම් චලනයන් ප්‍රතිනිර්මාණය කරයි.

කවිය ආරම්භ වන්නේ කවියාගේ පුද්ගලික අවකාශය තුළිනි.

"කවි කුරුටු ගෑ මේසය මත" මෙය නිර්මාණකරුවෙකුගේ තතනන, වෙහෙසෙන මොහොතක සලකුණකි.
මෙහි "අදිසි සුළඟ" මෙන් තේ බඳුනක් තබා යන කෙනෙකු ගැන කියවේ. එයින් ගම්‍ය වන්නේ නිර්මාණකරුවෙකුට ලැබෙන නිහඬ ආදරය සහ සහයෝගයයි. කවියා තම ලෝකයේ අතරමංව සිටින විට, කිසිදු ශබ්දයකින් තොරව ඔහුව පෝෂණය කරන බලවේගය එමගින් සංකේතවත් වේ.

වස්සාන වැහි පොද ඔස්සේ වියළී ගිය තුරු හිස් මලින් සරසන්නට වස්සානයට හැකි වන්නා සේම, නිර්මාණකරුවාගේ වියළී ගිය හදවත ප්‍රබෝධමත් කිරීමට සොබාදහමේ ආශිර්වාදය ලැබේ.
අඳුරේ පවා හදවත පිරිමදින සේපාලිකා සුවඳ, අදෘශ්‍යමාන එහෙත් ප්‍රබල සහනයක රූපකයකි. ජීවිතයේ අසීරු අවස්ථාවලදී කලාව සහ සොබාදහම ලබාදෙන මානසික සුවය මෙහිදී ඉස්මතු වේ.
කවියේ කූටප්‍රාප්තිය හමුවන්නේ අවසාන පද්‍ය ඛණ්ඩයෙනි.

"එ'දිනය ගලන්නේ මෙ'දිවිය"

මෙහි "එ'දිනය" යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ කවියා බලාපොරොත්තු වන, තම සිතැඟි රුව මතු වන ඒ සුවිශේෂී මොහොතයි. එම මොහොත පැමිණි විට ජීවිතය දුන්හිඳක් මෙන් වේගයෙන්, ප්‍රබලව සහ සුන්දරව ගලා යන බව ඇය පවසයි.
දුන්හිඳ යනු හුදෙක් ජල පහරක් නොව, ශක්තිය සහ මනස්කාන්ත බව එක්තැන් වූ තැනකි. තමා සොයන ඒ නිර්මාණාත්මක හෝ ආධ්‍යාත්මික සත්‍යය මුණගැසුණු දිනක, ජීවිතය එවැනි ප්‍රබල ප්‍රවාහයක් වනු ඇතැයි කිවිඳිය සුබවාදීව පවසයි.

හයිබ්‍රිඩ් සිහින හරහා පවසන්නේ අප හඹා යන දියුණුව හුදෙක් ප්ලාස්ටික් මල් යායක් වැනි ව්‍යාජ දෙයක් බවයි. සැබෑ සෙනෙහස සහ ස්වභාවිකත්වය නාය ගිය සමාජයක, ණය බරින් පිරුණු "හයිබ්‍රිඩ්" හදවත්වලට සැබෑ සතුටක් සොයාගත නොහැකි බව ඇය තියුණු ලෙස පෙන්වා දෙයි..
මිනිසා සැබෑ ලෝකයෙන් මිදී සයිබර් අවකාශයේ සැරිසරයි. මිනිසුන් එකිනෙකා අසල සිටියද, ඔවුන් "ඉගිලෙන්නේ" දුරකථන තිර තුළ ඇති ව්‍යාජ ලෝකයකය.නූතන මිනිසාගේ හදවතේ පවතින හිස් බව සහ වෙහෙස පිළිබඳ උපහාසාත්මක කියවීමක්.

රුවන්මලී කිවිඳියගේ දැක්මෙහි විශේෂත්වය වන්නේ අපේ ඇසට හසු නොවන හෝ අප සාමාන්‍ය ලෙස දකින දේ තුළ ඇති ගැඹුරු මානුෂීය අරුත හඳුනාගැනීමයි.
ගෙමිදුල ඇති පොකුණ, කනේරු ගස, පාසලක පෘථිවි ගෝලය හෝ මේසයක් මත ඇති විලවුන් බඳුන් පවා ඇය අතින් ජීවිතය විවරණය කරන ප්‍රබල රූපක බවට පත්වේ. ඇය හුදෙක් සිදුවීම් විස්තර කරන්නියක නොව, එම සිදුවීම්වල "ආත්මය" ස්පර්ශ කරන්නියකි.

මද සිනා නගන විල් දිය" යනු හුදෙක් වචන සැරසිල්ලක් නොව, "ජීවිතයේ රිදුම් දරාගෙන මදහස නගන" මිනිසුන්ගේ කතාවයි. රුවන්මලී දීපිකා කොඩිකාර කිවිඳිය සතු සංක්ෂිප්ත කාව්‍ය බස සහ තියුණු සංකල්ප රූප භාවිතය ඇයව නූතන කවි පරපුරේ සුවිශේෂී අනන්‍යතාවක් සහිත නිර්මාණකාරියක බවට පත් කරයි.
නිලක්ෂි බණ්ඩාර
2026/05/26

"සීමා මායිම් රහිත ප්‍රේමය" - ආදරණීය රිකාදෝ' කියැවීම

"ජීවිතය යනු බොහෝ විට බිඳී ගිය සිහින සහ අතීතයේ තුවාල එකතු කරගත් ගමනකි. එහෙත් සැබෑ ආදරය එම තුවාල සුවපත් කරන ඔසුවක් ලෙසින් පැමිණි විට, ජීවිතය නැවතත් ආලෝකමත් වේ. 'ආදරණීය රිකාදෝ' කෘතියේ මධූ සහ රිකාදෝ යනු ඒ ආදරයේ ජීවමාන සාක්ෂියයි. ඔවුන්ගේ බැඳීම භෞතික සීමා අභිභවා ගිය, විශ්වීය ප්‍රේමයක සංකේතයක් වැනිය."

චාමිනී කුමාරතුංග  විසින් රචිත, රසකතා ප්‍රකාශනයක් වන "ආදරණීය රිකාදෝ" (Loving Rikado) නවකතාව, හුදෙක් තවත් එක් සරල ආදර කතාවකට එහා ගිය, මිනිස් මනසේ සංකීර්ණත්වය, ආත්මීය බැඳීම් සහ ජීවිතයේ යථාර්ථය දෙස ඉතා ගැඹුරින් බලන අපූරු "ආත්මීය අන්දරයකි" (A Soul Story).(රිකාදෝ සහ කථකයා) අතර ඇති ආදරයේ විවිධ මානයන් ස්පර්ශ වේ. එක් තැනක ඔවුන් ඉටිපන්දම් එළියෙන් අඩ අඳුරු වූ කාමරයක, එඩ් ශීරන්ගේ "Perfect" ගීතයේ පදවැල් පසුබිමින් ඇසෙද්දී වැළඳගෙන නටන ඉතාමත් රොමෑන්තික, සුන්දර අවස්ථාවක් නිරූපණය වේ. තවත් තැනක මුහුද දෙස බලාගෙන, එකිනෙකාට බත් කටවල් කවමින් හදවතේ ඇති සියල්ල බෙදාහදා ගන්නා සමීප නිමේෂයන් දැකගත හැකිය.

39 වැනි පිටුවෙන් කතුවරිය ඉතා වැදගත් සමාජීය සාහිත්‍යමය කතිකාවතක් මතු කරයි. සමාජයේ බොහෝ දෙනෙක් ලේඛකයින්ගෙන් බලාපොරොත්තු වන්නේ "රෝල් මොඩල්ස්" (Role Models) හෝ "මෝටිවේෂන්" (Motivational) පොත් වුවද, කථකයාට අවශ්‍ය වන්නේ මිනිසුන්ව සැබෑ ලෙසම ස්පර්ශ කරන, ජීවිතයේ සැබෑ රසයන් (ආදරය, විප්‍රයෝගය මෙන්ම ලිංගිකත්වය පවා) කිසිදු වසන් කිරීමකින් තොරව විඳිය හැකි පොතක් ලිවීමටයි.

"මං පොතක් රස වින්දේ ගෑනියෙක් පිරිමියෙක් රස විඳිනවා වගේ... මං පොත් එක්ක සෙක්ස් කරනවා කියලා කියන්නෙ ඒකයි."

මෙම ප්‍රකාශය හරහා සාහිත්‍යය සහ පාඨකයා අතර ඇති වන අතිශය සමීප, ආත්මීය සහ ආනන්දනීය සබැඳියාව ඉතා නිර්භීතව හා කලාත්මකව ප්‍රකාශ කර ඇත.

පොතේ වැදගත්ම හැරවුම් ලක්ෂ්‍යයක් වන්නේ චරිත මුහුණ දෙන අභ්‍යන්තර අරගලයයි. සමාජය හෝ පවුලේ අය තමන්ව තේරුම් නොගන්නා අවස්ථාවලදී පවා, තමන්ගේ ආත්ම විශ්වාසය රැකගන්නා ආකාරය මෙහි දැක්වේ.

• "කවදා හරි ලෝකය වෙනස් වේවි කියලා..."

• "කවදා හරි මගේ පවුලේ අය මාව තේරුම් ගනීවි කියලා..."

• "කවදා හරි මට මාවම තෝරාගන්න, ඔයාව තෝරාගන්න තරම් හයියක් ලැබේවි කියලා..."

මෙමඟින් හැඟෙන්නේ තමන්ගේ අනන්‍යතාවය (Identity) සහ ආත්ම ගෞරවය වෙනුවෙන් කෙරෙන නිහඬ, නමුත් ප්‍රබල අරගලයකි.

(පිටු අංක 60) නවකතාවේ එන ඉතාමත් සංවේදී, හැඟීම්බර සහ චරිත දෙකේ අභ්‍යන්තර පරිණතභාවය කියාපාන සුන්දර අවස්ථාවක් නිරූපණය කරයි.

රිකාදෝ, කථකයාගෙන් (මධූගෙන්) ඉල්ලා සිටින්නේ ඇය මෙතෙක් කල් හිතේ හිරකරගෙන සිටි, ඇයට රිදවූ හැම දෙයක්ම පවසා සිත නිදහස් කරගන්නා ලෙසයි. අතීතයේ ඇය ලැබූ අමිහිරි අත්දැකීම්, ඇයව "අඳුරු ගුහාවකට" ඇද දමා තිබූ බවත්, ඒවායින් මිදී වර්තමානය තුළ සැනසීම සෙවිය යුතු බවත් මෙයින් පැහැදිලි වේ.

"අපි හැමෝම අහිමි වීම් අත දරන් ආපු මිනිස්සු රිකාදෝ..."

මෙම වැකියෙන් කියැවෙන්නේ මිනිස් ජීවිතයේ පොදු සත්‍යයකි. සෑම මනුෂ්‍යයෙකුටම තමන්ගේම කියා අහිමි වීම් සමූහයක් ඇත. නමුත් රිකාදෝ ඇයට පවසන්නේ, දැන් ඇය සිටින්නේ ඇයට වඩාත්ම සුදුසු, ඇය ලැබිය යුතුම තැනක බවයි. අතීතයේ සිදුවූ අහිමි වීම් සියල්ල අවසානයේ ඇයව මෙහෙයවා ඇත්තේ මේ සැබෑ ආදරය වෙතටයි.

එක් මොහොතකදී මධූ රිකාදෝ ගෙන් අහනවා , "හැම රැකම ඔයා මාත් එක්ක ඉන්නවද?" කියා. මෙය එක්තරා අන්දමක මනෝවිද්‍යාත්මක සත්‍යයකි. සැබෑ ආදරය කියන්නේ තනිකම මකාගැනීමේ මෙවලමක් නොව, තවත් කෙනෙකුගේ පැවැත්ම තමන්ගේ ජීවිතයට අත්‍යවශ්‍යම යැයි හැඟෙන ආත්මීය බැඳීමකි.

අන් අය නිසා තමන් කොතරම් ඇඬුවත්, රිකාදෝව තෝරාගැනීමෙන් පසු තමන් අත්විඳින සතුට සහ සැනසීම ඇය ප්‍රකාශ කරයි. පිටුවේ අවසාන වාක්‍යයෙන් එය ඉතාම සුන්දර ලෙස කූටප්‍රාප්තියට පත් වේ:

"අවුරුදු ගණනාවකට පස්සේ පළවෙනි වතාවට, මට සම්පූර්ණයෙන්ම, පරිපූර්ණ සාමයක් දැනුණා."

මෙමඟින් පෙන්වා දෙන්නේ ව්‍යාකූල, රිදවීම් බහුල ලෝකයක සැබෑ ආදරය හමුවේ මනුෂ්‍යයෙකුට ලැබිය හැකි ඉහළම තෑග්ග වන "අභ්‍යන්තර සාමය" (Peace of Mind) ඇයට රිකාදෝ වෙතින් ලැබී ඇති බවයි

61 වැනි පිටුවෙන් කතාව සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස්, වඩාත් ගැඹුරු මනෝවිද්‍යාත්මක මානයකට හැරේ. එහි ඉහළින්ම ඇති දාර්ශනික වැකිය සමස්ත පරිච්ඡේදයේම හරයයි.

"ඇතැම් විට ආදරය යනු එකට සිටීම නොව, ඇය ඔබ සිටින බව ඔබට හැඟෙන අවකාශයන් නිර්මාණය කිරීමය..."

ශාරීරිකව ඈතින් සිටියද, මනසින් සහ හැඟීම්වලින් ඔවුන් එකිනෙකාට කෙතරම් සමීප වීද යන්න මෙයින් පැහැදිලි වේ. දුරස්ථභාවය (Distance) මැද වුවද වචන සහ ෆැන්ටසිය හරහා ඔවුන්ගේ බැඳීම ගොඩනඟා ගත් සහ  පවත්වා ගත් ආකාරය ඉතා කලාත්මකව විග්‍රහ කර ඇත.

මෙම කතාව පුරාවට ඔවුනොවුන්ගේ හැගීම් ප්‍රකාශනය සංකේත අනුසාරයෙන් ප්‍රකාශ කර ඇත්තේ පාඨකයාගේ හදවත ස්පර්ශ කරන ආකාරයෙනි.

 රිකාදෝ ඇයට දුන් කබාය හුදෙක් ඇඳුමක් නොව, ඇයට දැනුණු ආරක්ෂාව සහ උණුසුමයි. එය අන් අය ගලවා දැමූ පසු ඇයට දැනෙන සීතල සමස්ත සමාජයෙන්ම ඇයට එල්ල වන රිදවීම් සංකේතවත් කරයි.

එලෙසම දෙමව්පියන් ඉදිරියේ  දරුවන් කොතරම් අසරණවනවාද යන්න 64 ,65 පිටු ඔස්සේ ඉතා සංවේදීව චාමිනි විසින් ප්‍රකාශනය කර තියෙනවා"ආදරේ නැති වුණාම මිනිස්සු දරුණු වෙන බව මම මං දිහා බලලම ඉගෙන ගත්තා."

මෙම වැකිය මඟින් ආදරය අහිමි වීම මිනිසෙකුගේ මුළු පෞරුෂයම කෙතරම් ප්‍රචණ්ඩ හෝ අඳුරු තැනකට තල්ලු කරන්නේද යන්න මනෝවිද්‍යාත්මකව මැනවින් පැහැදිලි කරයි.

දෙමාපියන් තමන් වෙනුවෙන් මුළු ජීවිතයම කැප කරද්දී, තමන්ට ඔවුන් නොදන්නා සිහින සහ ආසාවන් තිබීම පිළිබඳව චරිතය තුළ ප්‍රබල අනුසය වරදකාරී හැඟීමක් ක්‍රියාත්මක වේ. තමන් ඔවුන් වෙනුවෙන් ජීවත් විය යුතුමයි යන සමාජීය සහ සදාචාරාත්මක බන්ධනය, තමන්ගේ පෞද්ගලික නිදහස සමඟ ගැටෙන ආකාරය මෙහි ඉතා සංවේදීව නිරූපණය කර ඇත.ප්‍රධාන තේමාව වන්නේ

  "ආදරේ නොකියා ආදරේ කිව හැකි බව ඔබ විශ්වාස කළ යුතුය" යන්නයි. රිකාදෝ ඇයට වෙනත් පිරිමින් මෙන් විශාල ප්‍රකාශයන් හෝ පොරොන්දු ලබා දෙන්නේ නැත. නමුත් ඔහුගේ හැසිරීම, ඇය අසලින් හිඳීම සහ ඇයව තේරුම් ගැනීම තුළින්ම ඔහු ඇයට ආදරය ප්‍රකාශ කර අවසන්ය.

කතුවරිය මෙහිදී තවත් විශිෂ්ට ලෝක සාහිත්‍ය කෘතියක් වන පවුලෝ කොයියෝගේ "වෙරෝනිකා මියයන්න තීරණය කළා" නවකතාව සහ එහි එන වෙරෝනිකාගේ චරිතය අපූරුවට සම්බන්ධ කර ගනී.

• එම කතාවේ වෙරෝනිකාට සැබෑ ආදරය හමුවන්නේ ඇය මරණය අභිමුව සිටින විටදීය. ඒ ආදරය ඇය තුළ නැවතත් "ජීවත් වීමේ ආශාව" (Will to live) උපදවයි. රිකාදෝටද තමන්ගේ ජීවිතයේ අහිමි වූ කොටසක් නැවත පිරවීමට මේ බැඳීම ඉවහල් වී ඇති බව ඇය වටහා ගනී.

• "මගේ පළවෙනි ආදරේ. ඒක පාර්ශවික ප්‍රේමයක්."

රිකාදෝ තමන්ගේ අතීතය සිහිපත් කරමින් පවසන මෙම වැකිය තුළින් ඔහුගේ හදවතේ තිබූ නිහඬ රිදවීමක් පළ වේ.

• "අපි හැමෝටම අපේ ජීවිතේ එහෙම අහිමි වුණු මිනිස්සු ඉන්නවා... ඒ හිස්තැන් ජීවිත කාලේ පුරාවටම ඔසවන් යන්න වෙනවා" යනුවෙන් කතුවරිය දක්වන අදහස ඉතාමත් ප්‍රබල මනෝවිද්‍යාත්මක සත්‍යයකි. "පරිපූර්ණ මිනිසුන් කියා කොටසක් ලෝකයේ නැති බවත්, අප සැම අතීත අහිමිවීම්වල හිස්තැන් දරාගෙන යන මිනිසුන් බවත්ය". එහෙත් සැබෑ ආදරය කියන්නේ එම හිස්තැන් දෙස බලා ඊර්ෂ්‍යා කිරීම නොව, වෙරෝනිකාට මෙන් නැවත ජීවත් වීමට ආශාවක් උපද්දවන සුවදායක ඔසුවක් වීමයි.

එක තැනකදී මධූ රිකාදෝගෙන් මෙසේ අසයි.

 "මට පුළුවන්ද උදේ වෙනකල්ම මාත් එක්ක නටන්න... හැමදේම අමතක වෙලා ඔයාව විතරක් මතකෙ තියෙනකල්..." .

මුහුදු රැල්ල බිඳෙන ශබ්දය ඔවුන්ගේ නැටුමට සංගීතය සපයන අතර, කතුවරිය එය හඳුන්වන්නේ "අලුත්ම සංධ්වනියක්" (A New Symphony) ලෙසයි. තරු සහ හඳ එළිය සාක්ෂිකරුවන් කරගනිමින් ඔවුන් කරන මෙම ආත්මීය නැටුම, කතාවේ මුල් භාගයේ (25 පිටුවේ) එඩ් ෂීරන්ගේ සින්දුවට කාමරය ඇතුළේ නටපු නැටුමට වඩා හාත්පසින්ම වෙනස්, වඩාත් ගැඹුරු අධ්‍යාත්මික තලයකට ගමන් කර ඇත.

පාවුල් කොයියෝගේ දර්ශනයට අනුව, සැබෑ ආදරය හමුවූ විට මිනිසෙකුගේ ඇස්වලින් මුළු විශ්වයේම ඇති දිව්‍යමය ආලෝකය (The Soul of the World) විහිදේ. මධූ රිකාදෝගේ ඇස් තුළින් දකින්නේ තමන්ගේ අඳුරු ජීවිතය සම්පූර්ණයෙන්ම ආලෝකමත් කරන, තමන්ව සුවපත් කරන ඒ විශ්වීය ප්‍රේමයේ ආලෝකයයි.

මධුගේ සහ රිකාදෝ අතර ඇත්තේ හුදෙක් සබඳතාවයකට එහා ගිය සසම්බාවී සිදුවීමක් නොව , දෙදෙනාගේම ආත්මයන් විසින් සොයාගත් නවාතැනකි. "Everything you love will probably be lost, but in the end, love will return in another way" යන දාර්ශනික කියමන කතාව පුරාම දෝංකාර දෙයි. අතීතයේ තුවාල සහ වේදනාත්මක සෙවණැලි මැද ජීවත් වූ මධූ, රිකාදෝගේ ආදරය තුළින් ජීවිතය නැවතත් අලුතින් දකින්නට හුරු වේ. ඔවුන් දෙදෙනාගේ මෙම හදවත් බැඳීම, ඔවුන්ට සදාකාලික ආත්මීය නිදහසක් ලබා දෙයි

"ආදරණිය රිකාදෝ" යනු හුදෙක් ආදර කතාවක් පමණක් නොව, ජීවිතයේ අහිමිවීම් දරාගන්නා හැටි, සමාජ රාමුවලින් මිදී තමන්ගේ සැබෑ හඬ සොයාගන්නා හැටි සහ ආදරයේ ඇති සුවපත් කිරීමේ බලය (Healing Power) කියාදෙන, කියවා අවසන් වූ පසුවත් හදවතේ රැඳී තිබෙන, මනෝවිද්‍යාත්මක මෙන්ම දාර්ශනික පදනමක පිහිටා ලියැවුණු ප්‍රේමණීය  නවකතාවකි

හිම පාරාදීසය

හිමාචල් ප්‍රදේශ් හි කුළු නිම්නයට ඉහළින් පිහිටා ඇති සොලන්ග් නිම්නය (Solang Valley), මනාලි හි සංචාරය කරන ඕනෑම අයෙකුගේ ප්‍රියතම ගමනාන්තයකි. මනාලි නගරයේ සිට කිලෝමීටර් 14ක් පමණ දුරින් පිහිටි මෙම ස්ථානය "හිම පාරාදීසය" ලෙසද හඳුන්වනු ලබයි.

සොලන්ග් නිම්නය පිහිටා ඇත්තේ බියාස් නදිය සහ රෝහ්තන්ග් පාස් අතර මනරම් පරිසරයකය. මෙහි එක් පසෙකින් හිමෙන් වැසුණු දැවැන්ත හිමාල කඳු පන්තියත්, අනෙක් පසින් හරිත වර්ණයෙන් බබළන දේවදාර වනාන්තරත් දැකගත හැකිය. ශීත කාලයට මුළු නිම්නයම සුදු පැහැති හිම ඇතිරියකින් වැසී යන අතර, ගිම්හානයේදී එය මල්වලින් පිරුණු නිල්වන් තණබිමක් බවට පත්වේ.

මෙම නිම්නය ලොව පුරා ප්‍රසිද්ධ වී ඇත්තේ එහි පවතින විවිධ ක්‍රීඩා ඉසව් නිසාය.

පැරාග්ලයිඩින් (Paragliding):

කඳු මුදුනක සිට පහළ නිම්නය දෙසට පියාසර කරන විට පෙනෙන දර්ශනය අතිශය මනරම්ය.

හිම මත ලිස්සා යාම (Skiing)

ශීත කාලයේදී (දෙසැම්බර් සිට පෙබරවාරි දක්වා) හිම මත ලිස්සා යාම සඳහා උචිතම බෑවුම් මෙහි පවතී.

සෝර්බින් (Zorbing)

විශාල විනිවිද පෙනෙන ප්ලාස්ටික් බෝලයක් තුළ හිඳ කඳු බෑවුමක පහළට පෙරළී යාම මෙහි ඇති තවත් විනෝදජනක ක්‍රියාවකි.

කේබල් කාර් (Gondola): නිම්නයේ ඉහළටම ගොස් හිමාලයේ අසිරිය නැරඹීමට කේබල් කාර් පහසුකම් පවතී.

                සංචාරය කිරීමට සුදුසුම කාලය

ගිම්හාන කාලය - (අප්‍රේල් සිට ජුනි)
පරිසරය ඉතාමත් පැහැදිලිය. කඳු නැගීම, පැරාග්ලයිඩින් සහ කෑම්පින් සඳහා වඩාත් සුදුසුය.

ශීත කාලය - (දෙසැම්බර් සිට මාර්තු)
හිම නැරඹීමට සහ හිම ආශ්‍රිත ක්‍රීඩා කිරීමට කැමති අයට මෙය කදිම කාලයකි.

සොලන්ග් නිම්නය වටා ඇති දැවැන්ත හිමාල කඳු පන්ති වසරේ වැඩි කාලයක් සුදු පැහැති හිම තට්ටුවලින් වැසී පවතී. හිරු උදාවන විට සහ හිරු බැස යන විට මෙම හිම කඳු මත පතිත වන රන්වන් පැහැති හිරු රැස් මගින් මවන දර්ශනය අතිශය මනරම්ය. මෙය නිම්නයට එක් කරන්නේ අභිමානවත් මෙන්ම නිසල සුන්දරත්වයකි.

නිම්නයේ ඇති විවෘත භූමිය සහ අවට ඇති හිම කඳු අතරින් ගලා එන සිහින් දිය පහරවල් ස්වභාවික සිතුවමක් මෙන් දිස්වේ. බොහෝ සංචාරකයින් මෙහි පැමිණෙන්නේ කෑකෝ ගසන නගර ජීවිතයෙන් මිදී, නිස්කලංක කඳුකර සුන්දරත්වය විඳීමට සහ ඡායාරූප ගැනීමටයි.

සොලන්ග් නිම්නය යනු හුදෙක් ක්‍රීඩා සඳහාම පමණක් නොව, හිමාලයේ තේජස සහ ස්වභාවධර්මයේ අපූර්වත්වය සමීපව අත්විඳීමට හැකි කදිම ස්ථානයකි. ඔබ මනාලි හි සංචාරය කිරීමට සැලසුම් කරන්නේ නම්, එහි පවතින විවිධ සෘතු අනුව ඔබට ලැබෙන අත්දැකීම සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වනු ඇත.

කඳු මුදුන්වල ඇති හිම දිය වී ගලා එන කුඩා සිහින් දිය පහරවල් නිම්නය මැදින් ගලා යයි. මෙම දිය පහරවල්වල ඇති පිරිසිදු, පළිඟු වැනි ජලය ගල්පර අතරින් ගලා යන හඬ නිම්නයේ නිස්කලංක බව තව තවත් තීව්‍ර කරයි.

නගරයේ දුමාරයෙන් තොර, ඉතාමත් පිරිසිදු වාතය මෙහි පවතින බැවින් අහස ඉතාමත් පැහැදිලි නිල් පැහැයකින් දිස්වේ. රාත්‍රී කාලයට කිසිදු බාධාවකින් තොරව තරු පිරුණු අහස නැරඹීමට හැකි වීම සොලන්ග් නිම්නය සතු තවත් එක් ස්වභාවික ආකර්ෂණයකි.

සොලන්ග් නිම්නය යනු සිතුවම් ශිල්පියෙකුට වුවද සියුම් ලෙස සිතුවම් කිරීමට අපහසු තරම් වූ පුළුල් සහ ගැඹුරු ස්වභාවික සෞන්දර්යයකින් හෙබි ස්ථානයකි.

භාෂාවක සාහිත්‍යමය විප්ලවය

"භාෂාවක් යනු හුදෙක් සන්නිවේදන මෙවලමක් පමණක් නොවේ; එය සංස්කෘතියක, ඉතිහාසයක සහ මානව අත්දැකීම්වල කැඩපතකි. ඉන්දියානු ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍යය (Indian English Literature) යනු මෙකී සත්‍යයට මනා නිදසුනකි. බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත පාලනයේ අතුරු ඵලයක් ලෙස ඇරඹි ඉංග්‍රීසි භාෂාව, කාලයත් සමඟ ඉන්දියානු මනසටත්, හදවතටත් උචිත වන පරිදි හැඩගැසී ඇත. අද වන විට එය ඉන්දියාවේ විවිධත්වය, සමාජ දේශපාලන අරගල සහ අධ්‍යාත්මික ගවේෂණයන් ලොවට ගෙන යන ප්‍රබලතම සාහිත්‍ය ප්‍රවාහයක් බවට පත්ව තිබේ. බන්කිම් චන්ද්‍රගේ සිට සල්මන් රුෂ්ඩි දක්වාත්, අරුන්දතී රෝයිගේ සිට නූතන තරුණ ලේඛක පරපුර දක්වාත් විහිදෙන මෙම සාහිත්‍යමය ගමන් මග, ඉන්දියානු අනන්‍යතාවය ගෝලීය වේදිකාව මත සටහන් කළ අයුරු විස්මිතය."
ඉන්දියානු ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍යය  යනු වසර දෙසියයකට අධික ඉතිහාසයක් ඇති, විවිධ සංස්කෘතික ප්‍රවාහයන්ගෙන් පෝෂණය වූ සුවිශේෂී විෂය පථයකි. මෙය හුදෙක් බටහිර ආභාසය ලැබූ සාහිත්‍යයක් නොව, ඉන්දියානු අනන්‍යතාවය සහ ගෝලීය භාෂාව අතර ඇති වූ ගැටුමේ සහ සුසංයෝගයේ ප්‍රතිඵලයකි.

1. ඉතිහාසය සහ ආරම්භය (The Genesis)

ඉන්දියානු ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍යයේ මූලයන් බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත පාලන සමය දක්වා දිව යයි.
 රාම් මෝහන් රෝයි වැනි සමාජ ප්‍රතිසංස්කරණවාදීන් ඉංග්‍රීසි භාෂාව දැනුම ලබාගැනීමේ මාධ්‍යයක් ලෙස භාවිතා කළහ. 1835 දී මෙකෝලේ සාමිවරයාගේ අධ්‍යාපන ප්‍රතිපත්තිය (Macaulay’s Minute) හරහා ඉංග්‍රීසි භාෂාව ඉන්දියාවේ මුල් බැස ගත්තේය.

හෙන්රි ඩෙරෝසියෝ (Henry Derozio) සහ මයිකල් මධුසූදන් දත් වැනි කවියන් මුල්ම ඉංග්‍රීසි නිර්මාණකරුවන් ලෙස සැලකේ. ඉන්දියානු ඉංග්‍රීසි නවකතාවේ සමාරම්භකයා ලෙස සැලකෙන්නේ රාජ් මෝහන්ගේ බිරිඳ (Rajmohan's Wife) කෘතිය ලියූ බන්කිම් චන්ද්‍ර චැටර්ජි ය.

20 වන සියවසේ මැද භාගයේදී ඉන්දියානු ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍යය ස්වාධීන පෞරුෂයක් ගොඩනඟා ගත්තේ ලේඛකයින් තිදෙනෙකුගේ මූලිකත්වයෙනි.

Mulk Raj Anand: කුල ක්‍රමය සහ දුප්පත්කම වැනි සමාජ අසාධාරණයන් පිළිබඳව ලියූ "Untouchable" සහ "Coolie" වැනි කෘති හරහා යථාර්ථවාදී ප්‍රවේශයක් ගත්තේය.

R. K. Narayan  ඔහුගේ මනඃකල්පිත 'මල්ගුඩි' (Malgudi) නගරය හරහා සාමාන්‍ය මිනිසාගේ ජීවිතය හාස්‍යය සහ සරල බව මුසු කර ඉදිරිපත් කළේය.

Raja Rao "Kanthapura" වැනි කෘති හරහා ඉන්දියානු දර්ශනය, ආගමික පසුබිම සහ ගාන්ධිවාදී අරගලය ඉංග්‍රීසි බසට හුරු කළේය.

3. පශ්චාත් යටත් විජිත යුගය සහ විපර්යාසය (Post-Colonial Era)

නිදහසින් පසු ඉන්දියානු ලේඛකයින් සිය අනන්‍යතාවය සොයා යාම සහ යටත් විජිත මානසිකත්වයෙන් මිදීම තේමා කර ගත්හ.

සල්මන් රුෂ්ඩි (Salman Rushdie)

1981 දී ලියූ "Midnight’s Children" කෘතිය ඉන්දියානු ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍යයේ හැරවුම් ලක්ෂයකි. ඔහු 'මැජික් රියලිසම්' (Magic Realism) ශෛලිය භාවිතා කරමින් ඉතිහාසය සහ මිත්‍යාව එකට ගෙතුවේය.


අරුන්දතී රෝයි (Arundhati Roy)

 "The God of Small Things" හරහා සමාජයේ කුලවාදය සහ පවුල් සබඳතා අතිශය සංවේදී ලෙස විග්‍රහ කළාය.

4. ප්‍රධාන තේමාවන්.

දේශපාලනික අස්ථාවරත්වය,  බෙදීම (Partition), ජාතිකවාදය සහ දූෂණය.

 පෙරදිග සදාචාරය සහ අපරදිග නවීකරණය අතර පවතින ගැටුම.

Anita Desai, Shashi Deshpande වැනි ලේඛිකාවන් කාන්තාවගේ අභ්‍යන්තර මානසික ලෝකය සහ නිදහස පිළිබඳව පුළුල්ව ලියා ඇත.

ඉන්දියාවෙන් පිටත වෙසෙන ඉන්දියානුවන්ගේ ජීවිත (Jhumpa Lahiri, Amitav Ghosh වැනි ලේඛකයින්).

වර්තමානයේදී සාහිත්‍යය වඩාත් විවිධාංගීකරණය වී ඇත:

මිථ්‍යා ප්‍රබන්ධ (Mythological Fiction)

අමිෂ් ට්‍රිපාති (Amish Tripathi) වැනි ලේඛකයින් ඉපැරණි පුරාණ කථා නවීන පරපුරට ගැළපෙන ලෙස නැවත රචනා කිරීම.

ජනප්‍රිය සාහිත්‍යය (Popular Fiction)

චේතන් භගත් (Chetan Bhagat) වැනි ලේඛකයින් මධ්‍යම පන්තියේ සහ තරුණ පරපුරේ ගැටලු සරල බසින් ඉදිරිපත් කිරීම.

ඉන්දියානු ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍යය දැන් තවදුරටත් බ්‍රිතාන්‍ය ඉංග්‍රීසි අනුකරණය කරන්නේ නැත. ඒ වෙනුවට ඉන්දියානු ව්‍යවහාරයන්, දේශීය රූපක සහ සිතුම් පැතුම් ඉංග්‍රීසි භාෂාව තුළට කාවද්දමින් (Indianization of English) නව භාෂා ශෛලියක් නිර්මාණය කර ඇත.

සමස්තයක් ලෙස ගත් කල, ඉන්දියානු ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍යය යනු ස්ථාවරව පවතින විෂය පථයක් නොව, නිරන්තරයෙන් පරිණාමය වන සජීවී ක්‍රියාවලියකි. එය බටහිර ආකෘතීන් මත පදනම් වුවද, එහි ආත්මය අතිශයින්ම දේශීය සහ ඉන්දියානු වේ. විදේශීය භාෂාවක තිබූ 'අමුතු' බව ඉවත් කර, එයට දේශීය ව්‍යවහාරයන් සහ හැඟීම් මුසු කරමින් නව සාහිත්‍ය ශබ්දකෝෂයක් නිර්මාණය කිරීමට ඉන්දියානු ලේඛකයෝ සමත්ව සිටිති. තාක්ෂණය සහ ගෝලීයකරණය හමුවේ වුවද, මිනිස් සබඳතාවල සංකීර්ණත්වය සහ සමාජ විපර්යාසයන් නිර්භයව ප්‍රශ්න කරන මෙම සාහිත්‍යය, ඉදිරියටත් ලෝක සාහිත්‍ය අඹරේ නොමැකෙන සලකුණක් ලෙස පවතිනු නොඅනුමානය."

අහස සිපගන්නා බලකොටු

ඉන්දියාවේ ඉතිහාසය දෙස බලන විට, වීරත්වය, අභිමානය සහ මනරම් වාස්තු විද්‍යාව පිළිබඳ නොමැකෙන සලකුණක් තැබූ පිරිසක් ලෙස රාජ්පුත්වරුන් (Rajputs) හැඳින්විය හැකිය. විශේෂයෙන්ම වර්තමාන රාජස්ථාන් ප්‍රාන්තය කේන්ද්‍ර කරගනිමින් ගොඩනැගුණු මෙම රාජ්පුත් බල ප්‍රදේශ, අදටත් සංචාරකයන්ගේ මෙන්ම ඉතිහාසඥයන්ගේ ද දැඩි අවධානයට ලක් වේ.

මේවාර් (Mewar) - චිතෝර්ගාර් සහ උදයපූර්

රාජ්පුත් ඉතිහාසයේ රන් අකුරින් ලියැවුණු බල ප්‍රදේශය වන්නේ මේවාර් රාජ්‍යයයි.

• චිතෝර්ගාර් බලකොටුව (Chittorgarh Fort): මෙය ඉන්දියාවේ විශාලතම බලකොටුවකි. මහාරාණා ප්‍රතාප් වැනි වීරයන්ගේ සහ පද්මිණී රැජිනගේ පුවත් මෙහි ගල් පවුරු අතර තවමත් රැඳී පවතී.

• උදයපූර් (Udaipur): "වැව් නගරය" ලෙස හැඳින්වෙන මෙහි පිහිටි විල් මධ්‍යයේ ඇති මාලිගා රාජ්පුත් ශිෂ්ටාචාරයේ ඇති කලාත්මක රුචිකත්වය මැනවින් කියාපායි.

2. මාර්වාර් (Marwar) - ජෝද්පූර්

තාර කාන්තාරයේ කෙළවර පිහිටි ජෝද්පූර්, මාර්වාර් රාජ්පුත්වරුන්ගේ නිවහනයි.

• මෙහෙරාන්ගාර් බලකොටුව (Mehrangarh Fort): අඩි 400ක් පමණ උසැති සිරස් පර්වතයක් මත පිහිටි මෙම බලකොටුව ලොව සිත්ගන්නාසුලුම නිර්මාණවලින් එකකි.

• නිල් නගරය (Blue City): බලකොටුවට පහළින් ඇති නිල් පැහැති නිවාස සහිත නගරය සංචාරකයන්ගේ නෙත් ඇදගන්නා සුන්දර දසුනකි.

3. අම්බර් සහ ජායිපූර් (Amber & Jaipur)

කච්වාහා (Kachwaha) රාජ්පුත් පරම්පරාව විසින් පාලනය කළ මෙම ප්‍රදේශය මෝගල්වරුන් සමඟ පැවැත්වූ දේශපාලනික සබඳතා නිසා වඩාත් දියුණු විය.

• අම්බර් කොටුව (Amer Fort): මෙහි ඇති හින්දු සහ මෝගල් සම්මිශ්‍රිත වාස්තු විද්‍යාව අතිශය අලංකාරය.

• ජායිපූර් (Pink City): රෝස පැහැති නගර සැලසුම සහ "හවා මහල්" (Hawa Mahal) වැනි මාලිගා රාජ්පුත් රජවරුන්ගේ විචිත්‍රවත් ජීවන රටාව නිරූපණය කරයි.

4. ජයිසල්මේර් (Jaisalmer) - රන් නගරය

කාන්තාරය මැද පිහිටි මෙම බල ප්‍රදේශය භාටි (Bhati) රාජ්පුත්වරුන්ගේ බලකොටුවයි.

• ජයිසල්මේර් කොටුව: කහ පැහැති වැලිගල්වලින් නිමවා ඇති බැවින් හිරු එළිය වැටෙන විට මෙය රත්‍රන් මෙන් දිදුලයි. මෙය අදටත් මිනිසුන් ජීවත් වන "සජීවී බලකොටුවක්" (Living Fort) ලෙස ප්‍රසිද්ධය.

"රාජ්පුත් බල ප්‍රදේශ යනු හුදෙක් ගොඩනැගිලි සමූහයක් නොව, එය අභිමානය, ගෞරවය සහ අසමසම වීරත්වය පිළිබඳ ජීවමාන සාක්ෂියකි."

ඔබ ඉතිහාසයට සහ අතීත රජමාලිගාවල සුන්දරත්වයට ලැදි අයෙක් නම්, ඉන්දියාවේ මෙම රාජ්පුත් දේශයන් නැරඹීම අමතක නොකළ යුතු අත්දැකීමකි.

නිල් දියවරින් නැහැවෙන පාරාදීසය.

සත්සමුදුරින් එහා... අන්දමන් දූපත්හි නිල් පාරාදීසය
"සමහර වෙරළවල් අපේ පාදවල සලකුණු මකා දමයි... නමුත් රාධාගර් ඔබේ හදවතේ නොමැකෙන සලකුණක් තබනු ඇත."
සාමාන්‍යයෙන් "ඉන්දියාව" යන නාමය ඇසෙද්දී අපේ මතකයට නැගෙන්නේ කාර්යබහුල වීදි, ඓතිහාසික මාලිගා, උස් කඳු වැටි හෝ ගෝවේ වැනි සාදවලින් පිරුණු ඝෝෂාකාරී වෙරළ තීරයන්ය. නමුත් ඝෝෂාවෙන් තොර, නිසල, මරකත පැහැති ජලයෙන් වට වූ සැබෑ පාරාදීසයක් ඉන්දියාවේ තිබිය හැකි යැයි ඔබ මොහොතකට හෝ සිතුවාද?
ඔබ සොයන්නේ එවැනි අපූර්ව අත්දැකීමක් නම්, අන්දමන් දූපත් සමූහයට අයත් හාව්ලොක් දූපතේ (Havelock Island) පිහිටි රාධාගර් වෙරළ තීරය (Radhanagar Beach) යනු ඔබ යා යුතුම ස්ථානයයි.
ආසියාවේ සුන්දර වෙරළ තීරයන් ගැන සිතද්දී බොහෝ විට අපේ මතකයට එන්නේ තායිලන්තය, ඉන්දුනීසියාව හෝ පිලිපීනය වැනි රටවල් ය. ජන ශූන්‍ය, ස්වභාවික සුන්දරත්වය උපරිමයෙන් පවතින වෙරළක් ඉන්දියාවෙන් සොයා ගැනීම අසීරු බව මා සිතුවත්, රාධාගර් ඒ සියල්ල වෙනස් කළේය.
මෙම වෙරළ කෙතරම් විශාලද යත්, ඔබට රිසි සේ තනිව විවේකීව සිටීමට නිදහස් ඉඩක් සොයා ගැනීම කිසිසේත් අපහසු නොවේ. කෙළවරක් නොපෙනෙන ක්ෂිතිජය, රිදී පැහැති වැලි තලාව සහ වෙරළ දෙසට නැඹුරු වූ හරිත වර්ණ යෝධ වෘක්ෂලතාදිය ඔබේ දෙනෙතට මවා දෙන්නේ චමත්කාරජනක දසුනකි. භූගෝලීය වශයෙන් තායිලන්තයට ආසන්න බැවින් මෙහි පරිසරය තායිලන්තයේ සුප්‍රසිද්ධ ක්‍රාබි (Krabi) දූපත්වලට බෙහෙවින් සමාන ය.
මරකත ජලය සහ ස්වභාවික සුවය.
මෙහි ඇති මරකත පැහැති ජලය ලොව ඇති පිරිසිදුම සහ ආරක්ෂිතම වෙරළක් ලෙස හැඳින්විය හැකිය. වෙරළ දිගේ ඇවිද යන විට දැනෙන නිදහස අසිරියකි. මා මීට පෙර මෙතරම් බාධාවකින් තොර වෙරළක් දැක ඇත්තේ ඉන්දුනීසියාවේ ලොම්බොක් (Lombok) හි පමණි.
වෙරළේ ගසක් යට වාඩි වී, නිල්වන් සාගරය දෙස බලමින් කාලය ගත කරන විට මුළු ලෝකයම නතර වී ඇති බවක් ඔබට දැනෙනු ඇත. වෙරළේ වැලි මත අතරමං වූ වර්ණවත් ජෙලිෆිෂ් සතුන් පවා මෙම පරිසරයේ ඇති "නොඉඳුල්" බව කියාපායි.
සන්ධ්‍යා භාගයේ අපූර්ව ස්වර මාලාව
සන්ධ්‍යා කාලයේදී රාධාගර් වෙරළ තීරය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් ස්වරූපයක් ගනී. අහස රන්වන් සහ දම් පැහැයෙන් වර්ණවත් වෙද්දී, වෙරළට හැපෙන රළ පෙළ මවන සංගීතය ඔබේ හදවතට මහත් සහනයක් ගෙන දෙනු ඇත. අගොන්ඩා හෝ පලොලෙම් වැනි වෙරළවල් සමඟ සසඳන විට, රාධාගර් යනු ඉන්දියාවේ ඇති සැබෑ "නිහඬ සුන්දරත්වය" බව නොඅනුමානය.
ළඟා වන අයුරු
මුලින්ම ගුවන් මගින් පෝට් බ්ලෙයාර් (Port Blair) වෙත පැමිණ, එතැන් සිට නෞකාවක් (Catamaran) මගින් හාව්ලොක් දූපතට ළඟා විය හැකිය. දූපතේ සිට රික්ෂෝවක් මගින් විනාඩි 30ක ගමනකින් වෙරළට යා හැකිය.
විශේෂ උපදෙස්
තද හිරු රශ්මියෙන් ආරක්ෂා වීමට 'සන්ස්ක්‍රීන්' භාවිත කරන්න. ස්වභාවික පරිසරයේ පිරිසිදුකම රැක ගැනීමට වගබලා ගන්න.
ලෝකය පුරා අප දැක ඇති වෙරළ තීරයන් බොහෝය. ඇතැම් තැන් අපේ පාදවල සලකුණු මකා දමන අතර, තවත් සමහර තැන් අපේ මතකයෙන් ගිලිහී යයි. එහෙත් රාධාගර් යනු ඔබේ හදවතේ නොමැකෙන සලකුණක් තබන ඉන්ද්‍රජාලික තීරයකි.
එම වෙරළෙන් සමුගෙන එන විටත් සංචාරකයින්ගේ සවන් තුළ රැව් දෙන්නේ නිමක් නැති රළ පෙළ මවන ඒ නිහඬ සංගීතයයි. ඔබ සොයන්නේ හුදෙක් සංචාරයක් නොව, ස්වභාවධර්මයේ හදගැස්මට සමීප වෙමින් ඔබේ ආත්මය සොයා යන ගමනක් නම්, රාධාගර් ඔබ එනතුරු මඟ බලා සිටියි.
දවසක ඔබත් එහි යන්න; රන්වන් හිරු බැස යන මොහොතක, රිදී වැලි තලාව මත හිඳගෙන ක්ෂිතිජය දෙස බලන්න. එවිට ඔබට වැටහෙනු ඇත, සැබෑ නිදහස සහ සැනසුම ඇත්තේ පෘථිවියේ මෙවැනි සොඳුරු හුදෙකලා පාරාදීසයන් තුළ බව.

2004 වසරේදී ටයිම් සඟරාව මගින් ආසියාවේ සුන්දරම වෙරළ ලෙස රාධාගර් නම් කළ අතර, අදටත් එය ලොව හොඳම වෙරළ තීරයන් 10 අතර රැඳී සිටින්නේ එහි ඇති නොඉඳුල් සුන්දරත්වය නිසාමය."
රාධාගර් යනු දෑසින් දැක විඳගත යුතු අසිරියකි. එහි යන ඔබ, මතකයන් පමණක් රැගෙන එන්න... පා සටහන් පමණක් ඉතිරි කර එන්න.

මූලාශ්‍ර
1. Andaman & Nicobar Tourism (Official Website)
අන්දමන් සහ නිකොබාර් පාලන අධිකාරියේ නිල වෙබ් අඩවිය (www.andamans.gov.in) මගින් හාව්ලොක් දූපතේ ප්‍රවේශ පත්‍ර, නැව් කාලසටහන් සහ බලපත්‍ර (Permits) පිළිබඳ නිල තොරතුරු ලබාගත හැකිය.

2. Directorate of Tourism, Port Blair
පෝට් බ්ලෙයාර් සංචාරක අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩලය මගින් නිකුත් කරන සංචාරක මාර්ගෝපදේශ.

3. පාරිසරික සහ භූගෝලීය දත්ත (Environmental Data)

Blue Flag Certification: රාධාගර් වෙරළ තීරය ඉන්දියාවේ "Blue Flag" සහතිකය (පරිසර හිතකාමී, පිරිසිදු සහ ඉහළ පහසුකම් සහිත වෙරළක් ලෙස දෙනු ලබන ජාත්‍යන්තර සහතිකය) හිමි කරගත් වෙරළ තීරයකි.

Andaman Sea Marine Life: වෙරළ ආසන්නයේ ඇති ජෛව විවිධත්වය සහ කොරල් පර පිළිබඳ තොරතුරු ඉන්දීය සාගර තොරතුරු සේවා මධ්‍යස්ථානය (INCOIS) මගින් තහවුරු කරයි.

4. ගමනාගමන මූලාශ්‍ර (Travel Logistics)
Makruzz & Green Ocean Ferries: පෝට් බ්ලෙයාර් සිට හාව්ලොක් දක්වා දිවෙන පෞද්ගලික නෞකා සේවාවල නිල කාලසටහන්.

#RadhanagarBeach (රාධාගර් වෙරළ) #AndamanIslands (අන්දමන් දූපත්)
#HavelockIsland (හාව්ලොක් දූපත) #IncredibleIndia (අසිරිමත් ඉන්දියාව)
#travelsrilankatoindia (සංචාරක සටහන්)#HiddenParadise (සැඟවුණු පාරාදීසය) #bestbeachesinasia (ආසියාවේ හොඳම වෙරළ) #tranquility (නිසලතාවය) #naturephotography
නිලක්ෂි බණ්ඩාර.
14/05/22026. a

දිය මාලිගය

ජල් මහල් (Jal Mahal) හෙවත් "දිය මාලිගය" යනු ජායිපුර් හි ඇති වඩාත්ම ආකර්ෂණීය සහ අද්භූත සුන්දරත්වයකින් යුත් නිර්මාණයකි. මෙය පිහිටා ඇත්තේ මාන් සාගර් (Man Sagar) නම් කෘතිම විල මධ්‍යයේ ය.

• ජල් මහල් මාලිගය 18 වන සියවසේදී මහාරාජා සවායි ප්‍රතාප් සිං (Maharaja Sawai Pratap Singh) විසින් ඉදිකරන ලද්දකි. මෙය පදිංචිය සඳහා නොව, රාජකීයයන්ට විවේකීව කාලය ගත කිරීමට සහ තාරාවන් දඩයම් කිරීමේ (Duck Hunting) විනෝදාංශය සඳහා තාවකාලික නැවතුම්පොළක් ලෙස භාවිතා කරන ලදී. මෙය රාජ්පුත් සහ මෝගල් යන ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පීය ක්‍රම දෙකෙහිම සංකලනයකි. රතු වැලිගලින් (Red Sandstone) නිමවා ඇති මෙහි බිත්ති ජල කාන්දුවීම් වලට ඔරොත්තු දෙන පරිදි විශේෂ තාක්ෂණයකින් නිර්මාණය කර ඇත.

• මෙම මාලිගය රතු වැලිගලින් (Red Sandstone) නිමවා ඇති අතර, එහි ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය තුළින් රාජ්පුත් සහ මෝගල් යන සම්ප්‍රදායන් දෙකේම මිශ්‍රණයක් දැකගත හැකිය. මෙහි ඇති සුවිශේෂීම ලක්ෂණ කිහිපයකි.

  • මහල් පහේ රහස.

  • ජල් මහල් මාලිගය මහල් පහකින් යුක්ත වේ. නමුත් විල ජලයෙන් පිරී ඇති විට ඉන් පහළ මහල් හතරක්ම ජලයෙන් යටවන අතර, පෙනෙන්නට තිබෙන්නේ ඉහළම මහල පමණි.

  • ඉංජිනේරු ශිල්පය.

  • වසර ගණනාවක් ජලයට යටවී තිබුණද, මාලිගයේ බිත්ති තුළින් ජලය කාන්දු නොවීම එකල පැවති දියුණු තාක්ෂණයට කදිම නිදසුනකි. බිත්ති ශක්තිමත් කිරීම සඳහා විශේෂ හුණු බදාම වර්ගයක් භාවිතා කර ඇත.

  • උද්‍යානය (Chameli Bagh).

  • මාලිගයේ ඉහළ මාලයේ ඉතා අලංකාර උද්‍යානයක් නිර්මාණය කර ඇත. අතීතයේ මෙහි සුවඳවත් මල් සහ පලතුරු ගස් තිබූ බව පැවසේ.

• 18 වන සියවසේදී මහාරාජා සවායි ප්‍රතාප් සිං (Maharaja Sawai Pratap Singh) විසින් මෙය ඉදිකරන ලද්දේ රාජකීයයන්ට තාරාවන් දඩයම් කිරීමේ විවේකස්ථානයක් ලෙස මිස පදිංචිය සඳහා නොවේ.

• අරාවලී කඳු පන්තියෙන් වටවී ඇති මෙම මාලිගය නැරඹීමට හොඳම වේලාව සන්ධ්‍යා කාලයයි. රාත්‍රී කාලයේදී විදුලි ආලෝකයෙන් ඒකාලෝක වන ජල් මහල් සහ එහි ජලයේ පතිත වන ජායාව අතිශය මනරම් දර්ශනයකි.

 දැනට මෙම මාලිගය ඇතුළට යාමට සංචාරකයින්ට අවසර නැත. ඔබට මෙහි සුන්දරත්වය නැරඹිය හැක්කේ විල ඉවුරේ සිට හෝ බෝට්ටු සංචාරයක් මගිනි.ජල් මහල් යනු හුදෙක් ගොඩනැගිල්ලක් පමණක් නොව, සොබාදහම සහ මිනිස් ශ්‍රමය එක්ව මවන ලද කදිම කලා නිර්මාණයකි. ජායිපුර් වෙත යන ඕනෑම සංචාරකයෙකුගේ නෙත් සිත් පැහැර ගන්නා මේ "දිය මාලිගය" ඉන්දියාවේ අභිමානය මනාව විදහා දක්වයි.

යාන්ත්‍රික ලොවක අතරමං වූ ළමා වියට මානුෂීය ආමන්ත්‍රණයක්

ඔබේ දරුවා අවසන් වරට මිදුලට බැස වැලි කෙළියේ යෙදුණේ කවදාද? එසේත් නැතිනම් අවසන් වරට සේපාලිකා මලක සුවඳ විඳිමින් පරිසරය සමඟ කතා කළේ කවදාද? තාක්ෂණික ලෝකයේ 'ස්මාර්ට්' තිරයකට කොටු වී ඇති වර්තමාන ළමා වියේ ඒ මඟහැරුණු මානුෂීය ස්පර්ශය සොයා යන අපූරු චාරිකාවකි, සුනිලා ජයන්ති බාලසූරියගේ 'හීන එක්ක හිනාවෙන්න'."

වර්තමාන වේගවත් හා යාන්ත්‍රික ලෝකය තුළ අපට මඟහැරී යන සුන්දරම ජීවන පරිච්ඡේදය වන්නේ ළමා කාලයයි. සුනිලා ජයන්ති බාලසූරිය මහත්මියගේ "හීන එක්ක හිනාවෙන්න" කෘතිය, අතීතයේ සුන්දර මතකයන් සහ වර්තමානයේ කාර්මික සමාජය අතර දෝලනය වන අපූරු මානුෂීය කතාවකි. මෙය හුදෙක් නවකතාවකට එහා ගිය, සමාජ විද්‍යාත්මක හා මනෝවිද්‍යාත්මක විග්‍රහයකින් යුත් නිර්මාණයකි.

කතාවේ ප්‍රධාන චරිතය වන නිසලි හරහා කතුවරිය ළමා වියේ අහිංසක ආශාවන් සහ කුතුහලය මනාව නිරූපණය කරයි. තමන්ට වඩා වැඩිමහල් අක්කාගේ විලාසිතා දෙස බලමින් ඒවා තමන්ට හිමිවන තෙක් ඇඟිලි ගණින නිසලි, ඕනෑම දරුවෙකු තුළ ඇති වන ස්වාභාවික ඊර්ෂ්‍යාව සහ ආදරය මුසු හැඟීම නියෝජනය කරයි. සම්පත් සමඟ එක්ව වැලි කෙළියේ යෙදෙමින්, ගහකොළ මැද බඩ මුදලාලිලා නිර්මාණය කරමින් ඔවුන් ගත කළ කාලය, දරුවෙකුගේ බුද්ධිමය හා නිර්මාණාත්මක වර්ධනයට ස්වභාවධර්මය කෙතරම් වැදගත් දැයි පසක් කර දෙයි.

කෘතියේ වඩාත්ම ප්‍රබල සමාජ විවේචනය එල්ල වන්නේ වර්තමාන අධ්‍යාපන ක්‍රමය වෙතයි. පාසල, ටියුෂන් පන්තිය සහ තාක්ෂණික මෙවලම් අතර සිරවී සිටින දරුවන්ව කතුවරිය හඳුන්වන්නේ රොබෝවරුන්ලෙසිනි. 

"දැන් ඉන්න ගොඩක් දරුවන්ට මිදුලට බැහැලා වටපිටාවේ සුන්දරත්වය විඳින්න... වැලි අනන්න... අවස්ථාවක් නෑ."

නිසලිගේ මව ඇයට අකුරු කියා දුන්නේ කිසිදු පීඩනයකින් තොරවය. එම පදනම නිසාම නිසලි තුළ ගොඩනැගුණු "කියවීමේ ඇබ්බැහිය" ඇයව ජීවිතයේ අභියෝග හමුවේ නොසැලී සිටිය හැකි ශක්තිමත් ගැහැනියක බවට පත් කර ඇත.

නිසලි ගුරුවරියක ලෙස ඉටු කරන කාර්යභාරය වර්තමාන ගුරු පරපුරට මහඟු ආදර්ශයකි. ජසින්තා ටීචර්ගේ මෘදු ගුණය තම ජීවිතයට බද්ධ කරගන්නා ඇය, සිසුන්ට විෂය කරුණු ඉගැන්වීමට පෙර "මිනිසුන් වීමට" මඟ පෙන්වයි. දරුවෙකුගේ ආත්ම ගරුත්වයට හානි කරන වචන භාවිතයට ඇය දැඩි ලෙස විරුද්ධ වන අතර, ගුරුවරයා යනු ආදරණීය මවකගේ හෝ පියෙකුගේ භූමිකාවම විය යුතු බව ඇය ක්‍රියාවෙන් ඔප්පු කරයි.

කාලයත් සමඟ මිනිසුන් වෙනස් වන ආකාරය පිළිබඳ කතුවරිය ඉදිරිපත් කරන දර්ශනය ඉතා සංවේදීය. කුඩා කල පණ මෙන් ආදරය කළ සම්පත් වැනි මිතුරන්, තරුණ වියේදී කාර්යබහුලත්වය හමුවේ දුරස්ථ වීම නිසලි දකින්නේ ලෝකයේ ස්වභාවය ලෙසිනි. අතීතයේ සුන්දර මතකයන් පමණක් ශේෂ වන අතර, වර්තමානය තුළ තනිකම සහ කාන්සිය සමඟ ජීවත් වීමට නිසලිට සිදුවීම ජීවිතයේ කටුක යථාර්ථයයි.

"හඳ රැජින", "තරු කුමාරියෝ" වැනි රූපක භාවිත කරමින් කතුවරිය සිදුකරන පරිසර වර්ණනා පාඨකයාගේ මනස සන්සුන් කරයි. සේපාලිකා සුවඳ සහ හෙන්දිරික්කා පඳුරු මැද ගොඩනැගෙන එම වාතාවරණය පාඨකයාටද එම පරිසරයේම ජීවත් වන්නාක් වැනි හැඟීමක් ඇති කරයි

හීන එක්ක හිනාවෙන්න" යනු හුදෙක් අතීත කාමය (Nostalgia) ගැන කියවෙන කෘතියක් නොවේ. එය දෙමාපියන්ට, ගුරුවරුන්ට මෙන්ම වර්තමාන දරුවන්ටද තම ජීවිතය දෙස නැවත හැරී බැලීමට කරන ආරාධනාවකි. 

දරුවන්ට නිදහසේ සිනාසීමට ඉඩ දිය යුතු බවත්, සැබෑ අධ්‍යාපනය ඇත්තේ පන්ති කාමරයේ හතරැස් බිත්ති තුළ නොව සොබාදහම සහ මානුෂීය බැඳීම් තුළ බවත් සුනිලා ජයන්ති බාලසූරිය මහත්මිය මෙම කෘතිය හරහා ඉතාමත් සාර්ථකව අවධාරණය කරයි.

මෙය කියවිය යුතුම, ජීවිතයට සමීප කරගත යුතුම නිර්මාණයකි.