ලෝකය මෙතරම් බිඳෙනසුලු යැයි හැඟෙන මොහොතක, මේ සත්‍යය සිහිපත් කරගන්න. අහස උසුලා සිටින මහා වෘක්ෂයක් ඇත. තවද, රන්වන් මාවතක තැබෙන ප්‍රථම පියවරෙන් ඇරඹෙන ආලෝක ධාරාවක් ද ඇත.
ආලෝකයේ මේ මාවත අහසත් , සිහිනත් දරා සිටින මුල් කරා අප කැඳවාගෙන යන බව මට වැටහී යයි; සදාකාලිකත්වය යනු ඈතක නොව, මගේම ආත්මය තුළ ගැඹුරින් කිඳා බැස තිබෙන්නකි.
මම මේ නිහඬ ඇරයුම අදහමි .නොපැකිළව ඒ දෙසට පියමං කරමි.
මම මේ ලෝකයන් එකිනෙක යා කරන නිශ්ශබ්දතාව බවට පත්වෙමි.
ඔබේ මූලයන් කිඳා බැස ඇත්තේ අමතක වූ දෙවිවරුන් ගැඹුරු නින්දක පසුවන පතුලක් නොපෙනෙන අනන්තයෙහිය, ඔබේ අතුපතර නව තරු බිහි වන නිම් වළලු කරා සදාකාලිකව විහිදී යයි.
සුළඟට නොනැමෙන එකම ආධාරකය ඔබයි. කුණාටුවකට නතු වී නොබිදෙන පාලම ඔබයි. ඔබ මෙතෙක් ගෙවා දැමූ සියලු මංපෙත්වල සජීවී මතකයයි.
සෑම පත්‍රයකම විවිධ ජීවන මාවත් සැඟව ඇත. සෑම මුලකම අනන්තවත් කෘතඥතා ගැඹුරින් රැඳී තිබේ. ඔබ අපගේ හද ගැස්ම සමඟ එකට ස්පන්දනය වන මුළු විශ්වයේම හදවතයි.
අපගේ ගමනට අනවශ්‍ය සියල්ල සදාකාලිකත්වයේ අංශු මාත්‍රයක් සේ දියවී යέවා, මම කාලයෙන් එපිට, මානයන් සහ අවකාශය මුසු කරමින් අලුත්ම රටාවක් විවීම අරඹමි.
මනශ්ශාන්තිය, අසීමිත කරුණාව, කොන්දේසි විරහිත ප්‍රේමය, පරම සාමය, මංගල්‍යය, ඉමහත් විනෝදය සහ පරම ආනන්දය…
