අහස ඉන්ඩිගෝ සහ අළු පැහැයෙන් බරවී වැස්ස ඇද හැලෙන්නට පටන් ගන්නා විට ලෝකය නිහඬ, අපූරු සංඛ්යාතයකට අවතීර්ණ වේ. එය නිශ්ශබ්දතාවයක් නොව, මහා සංගීත ප්රසංගයකට පෙර තිබෙනා අමුතුම ආකාරයේ අපේක්ෂාවකි. අසන දෙසන අයට වැස්ස යනු හුදෙක් කාලගුණික වෙනසක් පමණක් නොවේ; එය පොළොව මත දියෙන් ලියැවෙන ඉතා පැරණි, අසිරිමත් ගීතයක් හෝ සංධ්වනියකි.
අපගේ ජීවිතයේ කාර්යබහුල මොහොතක, නිල් අහස සහ හදිසි වැස්ස අතර තිබෙන කාලය අප බොහෝවිට ඉක්මනින් ගෙවා දමයි. අපි ආරක්ෂාව සොයමු, දොර ජනෙල් වසමු, ලාම්පු නිවා දමමු. නමුත් මේ සංධ්වනිය ආරම්භ වීමට ඉඩ දීම තුළ ඇත්තේ වචනයෙන් විස්තර කළ නොහැකි මායාවකි—වහලය මත වැටෙන වැහි බිංදු සෙමෙන් රිද්මයානුකූල, තීව්ර ශබ්දයක් දක්වා වර්ධනය වන ආකාරය ඉතා අපූරුය.
මේ කාලය තුළ ලෝකය ඉතා සමීප බවක් දැනේ. පසට වැස්ස වැටුණු පසු නැඟෙන ඒ සුවඳ, හුස්මක් හෙළන පොළොවක ශාන්ත බව අපට ගෙන එයි. වැස්සේ මේ "සංධ්වනිය" සැබවින්ම හඬ නඟන්නේ මේ මොහොතේය. එය සම්බන්ධතාවයක භාෂාවයි: වැහි බිංදු කොළ මත පතිත වන විලාසය, ගංගා දියෙන් පිරී යන ආකාරය සහ අපගේ සිතුවිලි වැස්සේ රිද්මයට අනුගත වන ආකාරය පුදුමාකාරය.
වැස්ස තුළ තිබෙන්නේ ලියා නොමැති ගීතයක ඇති ආදරණීය බවකි. එය කෙතරම් අසිරිමත් ද යත්, එය එකවරම දැඩි ආශාවක් සහ අයිතියක් හැඟවෙන සංගීතයක් බඳුය. ඔබ කවුළුවක් අද්දර තේ කෝප්පයක් සමඟ එය නරඹමින් සිටියත්, කුඩයක් යටින් ගමන් කළත්, ඔබ මේ මහා ප්රසංගයේ ප්රේක්ෂකයෙකි. පිටත ලෝකය ම දූවිලි සෝදා දමා, අලුත් ජීවයකින් යළි පණ ලබන ඉතා අලංකාර දර්ශනයක් මවා පායි.
වැස්සේ අවසාන බිංදු වහලයේ අද්දරින් වැටෙන විට, ලෝකය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වී ඇත. වාතය පිරිසිදුය, වර්ණ වඩාත් පැහැදිලිය, ඉතිරි වී ඇති නිහඬතාවය හිස් නොව, පිරිසිදු වැස්සකින් පසු ඇති වන අපූර්ව සාමයකින් පිරී පවතී.
එවිට අපට වැටහෙන්නේ, අලංකාර ගීතයක් මෙන්, වැස්ස කිසිදා බිය විය යුතු දෙයක් නොවන බවයි. එය විඳිය යුතු, ඇසිය යුතු සහ යළිත් වලාකුළු අතරින් හිරු එළිය එනතුරු මතකයේ රඳවාගත යුතු දෙයකි.
No comments:
Post a Comment
ඔබෙ දිය පොදත් එක් කරන්න.........