නොපිපුණු මල්ගොමු: චීනයේ බලහත්කාරී ගබ්සාවන් පිටුපස ඇති අඳුරු සෙවනැලි

ලෝකයේ බලවත්ම ආර්ථිකයක් සහ විශාලතම ජනගහනයක් සහිත රාජ්‍යය ලෙස චීනය ඉතිහාසය පුරා විවිධ අත්හදා බැලීම් සිදු කර ඇත. ඒ අතරින් වඩාත්ම ආන්දෝලනාත්මක සහ මානුෂීය වශයෙන් සංවේදීතම මාතෘකාව වන්නේ එරටේ "ගබ්සා කිරීම්" සම්බන්ධ ප්‍රතිපත්තියයි. දශක කිහිපයකට පෙර "එක් දරු ප්‍රතිපත්තිය" හරහා බලහත්කාරයෙන් ගබ්සාවන් සිදු කළ චීනය, අද වන විට එහි සම්පූර්ණ අනෙක් පසට ගමන් කරමින් උපත් අනුපාතය ඉහළ නැංවීමට ගබ්සාවන් සීමා කිරීමට වෙහෙසෙමින් සිටියි.

චීන සමාජය තුළ ගබ්සාව යනු හුදෙක් වෛද්‍යමය ක්‍රියාවලියක් පමණක් නොව, එය එරටේ දේශපාලන බලපෑම්, සංස්කෘතික මිත්‍යාවන් සහ ආර්ථික ඉලක්කයන් සමඟ දැඩිව බැඳී පවතින්නකි. වසර මිලියන ගණනකගේ උපත් අයිතිය අහිමි කළ, දහස් ගණන් කාන්තාවන්ගේ මානසික සහ ශාරීරික සෞඛ්‍යය බිලිගත් මේ සංකීර්ණ ගැටලුව, වර්තමාන චීනයේ ජනගහන ව්‍යුහය උඩුයටිකුරු කිරීමට සමත්ව තිබේ. සංඛ්‍යාලේඛනවලින් වැසී ගිය මේ මානුෂීය ඛේදවාචකය සහ එහි වර්තමාන බලපෑම පිළිබඳව අප ගැඹුරින් විමසා බැලිය යුතුය.

චීනයේ ගබ්සා කිරීම් සම්බන්ධ ගැටලුව ඉතා සංකීර්ණ මෙන්ම දශක කිහිපයක දේශපාලනික සහ සමාජීය තීරණ මත පදනම් වූවකි. චීනයේ ගබ්සා කිරීම් පිළිබඳ ප්‍රශ්නය මුලින් "ජනගහනය පාලනය කිරීමට" රජය මැදිහත් වීමෙන් ඇති වූවකි. නමුත් අද එය "ජනගහන පරිහානිය වැළැක්වීමට" රජය විසින් පාලනය කිරීමට උත්සාහ කරන සංකීර්ණ ගැටලුවක් බවට පත්ව ඇත.


"එක් දරු ප්‍රතිපත්තිය" (One-Child Policy)

1980 සිට 2015 දක්වා ක්‍රියාත්මක වූ මෙම දැඩි ජනගහන පාලන නීතිය නිසා චීනය තුළ ගබ්සා කිරීම් ඉහළ යාමට ප්‍රධානතම හේතුව විය. රජයේ නීති උල්ලංඝනය කරමින් දෙවන දරුවෙකු පිළිසිඳ ගත් අවස්ථාවලදී, රජයේ නිලධාරීන් විසින් කාන්තාවන් බලහත්කාරයෙන් ගබ්සාවන්ට ලක් කළ බවට වාර්තා විය.

චීන සංස්කෘතියේ පිරිමි දරුවන්ට වැඩි කැමැත්තක් දැක්වීම (මිත්‍යා විශ්වාස සහ කුල පරම්පරාව රැක ගැනීම සඳහා) නිසා, ස්කෑන් පරීක්ෂණ මගින් දරුවා ගැහැණු දරුවෙකු බව හඳුනාගත් විට ගබ්සා කිරීම් සිදු විය. මේ නිසා අද වන විට චීනයේ පිරිමි ජනගහනය ගැහැණු ජනගහනයට වඩා බෙහෙවින් වැඩිය.

වර්තමානයේ චීනය මුහුණ දී සිටින්නේ ජනගහනය වේගයෙන් මහලු වීම සහ උපත් අනුපාතය පහළ යාමේ ගැටලුවටයි. මේ නිසා රජය දැන් ගබ්සා කිරීම් සීමා කිරීමට උත්සාහ කරයි. 2021 වසරේදී චීන රජය විසින් නිකුත් කළ මාර්ගෝපදේශ මගින් "වෛද්‍යමය වශයෙන් අත්‍යවශ්‍ය නොවන" ගබ්සා කිරීම් අවම කිරීමට පියවර ගෙන ඇත.

වර්තමාන චීන තරුණ තරුණියන් අධික ජීවන වියදම සහ රැකියා පීඩනය නිසා දරුවන් හැදීමට අකමැත්තක් දක්වයි. මෙය අනවශ්‍ය ගැබ් ගැනීම් වලදී ගබ්සාවන් තෝරා ගැනීමට හේතුවක් වී ඇත.

රජයට අවශ්‍ය වූ විට ගබ්සාව බලහත්කාරයෙන් සිදු කිරීමත්, දැන් රජයට ජනගහනය අවශ්‍ය වූ විට ගබ්සාව සීමා කිරීමත් නිසා කාන්තාවන්ගේ ස්වයං තීරණ ගැනීමේ අයිතිය (Bodily Autonomy) උල්ලංඝනය වන බවට මානව හිමිකම් සංවිධාන චෝදනා කරයි.

දශක ගණනාවක් පුරා සිදු වූ අතිවිශාල ගබ්සා කිරීම් සංඛ්‍යාව නිසා චීන කාන්තාවන් විශාල පිරිසක් මානසික පීඩනයෙන් සහ පසුකාලීන සෞඛ්‍ය ගැටලුවලින් (උදා: වඳභාවය) පීඩා විඳිති.

ගබ්සාවන් සීමා කිරීමට නීති පැනවූ විට, ආරක්ෂිත නොවන රහසිගත ක්‍රම මගින් ගබ්සා කිරීම් සිදු කිරීමට පෙළඹීම නිසා කාන්තාවන්ගේ ජීවිත අවදානමට ලක් වේ.

අවසාන වශයෙන් විමසා බලන කල, චීනයේ ගබ්සා කිරීම් පිළිබඳ ඉතිහාසය හුදෙක් ජනගහන පාලනය පිළිබඳ සංඛ්‍යාලේඛන ලේඛනයක් පමණක් නොවේ. එය දශක ගණනාවක් පුරා රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති සහ පෞද්ගලික නිදහස අතර සිදු වූ දැවැන්ත ගැටුමක සලකුණකි. වරෙක ජනගහනය පාලනය කිරීමටත්, තවත් වරෙක ජනගහන පරිහානිය වැළැක්වීමටත් රජය විසින් ගනු ලබන තීරණ හමුවේ වඩාත්ම පීඩාවට පත් වූයේ චීන කාන්තාවයි.

ගබ්සාව යනු දේශපාලන මෙවලමක් හෝ ආර්ථික උපාය මාර්ගයක් නොවිය යුතුය. එය කාන්තාවකගේ ශරීරය, ඇයගේ සෞඛ්‍යය සහ ඇයගේ අනාගතය පිළිබඳව ඇයට ඇති මූලික අයිතිවාසිකමකි. ජනගහන සමතුලිතතාවය රැක ගැනීමට නම්, නීතිමය සීමා පැනවීමට වඩා දරුවෙකු ඇති දැඩි කිරීමට සුදුසු ආර්ථික සහ සමාජීය පසුබිමක් නිර්මාණය කිරීම රජයක වගකීම වේ. චීනය අද මුහුණ දී සිටින අර්බුදය ලෝකයේ සෙසු රටවලටද ලබා දෙන පාඩම වන්නේ, මිනිස් ජීවිත සහ මූලික අයිතිවාසිකම් නොසලකා හරින දේශපාලන තීරණ අවසානයේදී සමස්ත සමාජයක්ම බරපතල අර්බුදයකට ඇද දමන බවයි.

අනාගතයේදී හෝ, චීනයේ දරු උපත් පිළිබඳ තීරණය දේශපාලන අවශ්‍යතා මත නොව, මානුෂීය ගෞරවය සහ නිදහස් කැමැත්ත මත පදනම් වනු ඇතැයි යන්න ශිෂ්ට සම්පන්න ලෝකයක අපේක්ෂාවයි.
මුලාශ්‍ර

China: End All Population Planning Restrictions
China to limit abortions for ‘non-medical purposes’
The New York Times